Në një fshat në veri të Libanit, qyteti katolik Ras Baalbek me rreth 6.000 banorë ka ndërtuar një aleancë në dukje të pazakontë me grupin shiit Hezbollah.
Gazeta britanike The Telegraph publikoi sot një reportazh të zgjeruar nga terreni, duke shpjeguar se si realpolitika e ashpër në Lindjen e Mesme ka arritur të bashkojë dy komunitete krejtësisht të ndryshme në luftën për mbijetesë. Ky reportazh u tërhoq pas publikimit.
Në dhomën e ndenjës së Rifa’at Nasrallahut (60), një gdhendës lokal që punon me sarkofagë prej mermeri, një kryq qëndron pranë portretit të Hassan Nasrallahut, liderit të Hezbollahut të vrarë së fundmi (pa lidhje familjare me Rifa’atin). Ndërsa në sfond dëgjohen avionë dhe dronë ushtarakë izraelitë, ai shpjegon kompleksitetin e situatës në terren.
Ndihma në momentet më të vështira
Lidhja mes të krishterëve të Ras Baalbekut dhe Hezbollahut është aq e fortë, sa që ky grup pro-iranian çdo vit blen pemën e Krishtlindjes për banorët.
“Si mund të mos jemi ne, si të krishterë në këtë zonë, në anën e Hezbollahut? Ata mbrojnë kishat tona,” thotë Rifaat dhe shton: “Na ndihmuan në luftën kundër Shtetit Islamik (IS). Gjatë pandemisë na ofruan kujdes falas në spitalet e tyre. Kur nuk kishte energji elektrike, na dhanë gjeneratorë. Si mund të mos jemi me ta tani?”
I pyetur nëse kjo marrëdhënie mund ta vendosë fshatin në rrezik më të madh nga sulmet izraelite, ai përgjigjet prerazi: “Jo.”
“Marrëdhënia mes fshatit dhe Hezbollahut është më e fortë se ajo me Papën. Vatikani nuk bëri asgjë për ne kur ISIL-i na sulmoi, ndërsa Hezbollahu derdhi gjakun e tij për të na mbrojtur. Papa ka vetëm lutje,” thekson ai.
Armiku i armikut tim
Kërcënimi që fillimisht i afroi të krishterët dhe Hezbollahun erdhi nga lindja. Ras Baalbek ndodhet në rrëzë të maleve të thata të Qalamounit, pranë kufirit me Sirinë. Nga viti 2013 deri në 2017, gjatë kulmit të luftës civile siriane, luftëtarët e Shtetit Islamik sulmuan disa herë fshatin, duke kërcënuar ta shkatërronin dhe të masakronin popullsinë katolike.
Në atë kohë, ushtria libaneze ishte e dobët dhe pa mbështetje të mjaftueshme politike, kështu që banorët, së bashku me luftëtarët e Hezbollahut, u mbrojtën vetë me raketa dhe mortaja. Vetëm më vonë, në vitin 2017, ushtria libaneze mori kontrollin dhe mposhti zyrtarisht IS-in në operacionin “Agimi i Jurdit”.
Paralajmërimi i Izraelit dhe frika nga Siria
Megjithatë, kjo aleancë ka edhe koston e saj. Forcat Mbrojtëse të Izraelit (IDF) njoftuan së fundmi se kanë zbuluar një tunel të Hezbollahut të mbushur me armë pranë një kishe në jug të Libanit.
“Që nga themelimi i Hezbollahut, kjo organizatë ka shfrytëzuar sistematikisht popullsinë e krishterë në Liban, duke i kthyer zonat e tyre në arena lufte kundër Izraelit,” deklaroi një zëdhënës i IDF-së.
Ndërkohë, në Liban ekziston edhe frika se Siria, nën udhëheqjen e re, mund të përfshihet sërish në konflikt. Banorët janë veçanërisht të shqetësuar për Ahmed al-Sharaa, presidentin e ri të Sirisë, i cili dikur drejtonte degën e Al-Kaidës, Jabhat al-Nusra. Edhe pse nuk ka prova për plane sulmi ndaj Libanit, frika nga grupet selefiste vazhdon të mbajë të lidhur ngushtë të krishterët dhe Hezbollahun.
Në fund të intervistës, Rifaat Nasrallah ishte i qartë:
“Izraeli është armiku ynë kryesor… Hezbollahu është miku ynë. Në momentin që ekstremistët nga Siria sulmojnë, këtu do të ndodhin tmerre. Ideologjia e tyre është kundër nesh. Ata do të vrasin të krishterë dhe shiitë… Prandaj ne qëndrojmë me Hezbollahun.”
