Duke bërë përpjekje të mëdha për të zhvilluar aftësitë e tij, 20-vjeçari Ali Dokucu, i lindur dhe rritur në Stamboll, ka fituar vlerësimin e njerëzve përreth falë suksesit në aktivitetet artistike dhe sportive.
Ali Dokucu, një i ri me autizëm, i cili merret me veprimtari artistike si piktura dhe vizatimi me laps, me këmbënguljen dhe talentin e tij po bëhet frymëzim si për bashkëmoshatarët ashtu edhe për individët e tjerë me nevoja të veçanta.
20-vjeçari Dokucu, i lindur dhe rritur në Stamboll, pas shkollës fillore përfundoi Degën e Pikturës në Gjimnazin Anatolian të Arteve të Bukura Mimar Sinan në Uskudar.
Duke bërë përpjekje të mëdha për të zhvilluar aftësitë e tij, Dokucu ka fituar vlerësimin e njerëzve përreth falë suksesit në aktivitetet artistike dhe sportive.
Duke ndarë punimet e tij edhe në rrjetet sociale dhe duke arritur te një audiencë e gjerë, Dokucu një pjesë të të ardhurave nga shitja e veprave të tij e dedikon për projekte të përgjegjësisë sociale.
Dokucu tha për Anadolu se mund të vizatojë çdo lloj figure, por më së shumti pëlqen të punojë me figurat e kafshëve.
Ai theksoi se gjatë pikturimit ndihet i qetë dhe i lumtur kur dëgjon muzikë klasike, duke shtuar se veprat e tij e emocionojnë.
Dokucu tregoi se ndër sportet më shumë pëlqen tenisin dhe se për një periudhë ka qenë sportist i licencuar i pingpongut.
Ai tha se merret me puzzle që nga mosha e vogël dhe se një puzzle të madh mund ta përfundojë brenda rreth tre ditësh.
Dokucu shpjegoi se mënyra e tij e të folurit shpesh krahasohet me dublimet turke të filmave të huaj dhe se të folurit e tij me kalimin e kohës ka marrë natyrshëm këtë formë.
Duke theksuar se në të ardhmen e afërt planifikon të ekspozojë në një ambient të përshtatshëm veprat e tij me bojë akrilike, vizatimet me laps dhe punimet me puzzle, ai shtoi se do të vazhdojë të merret me pikturë gjatë gjithë jetës së tij.
“Edhe ne përjetojmë shqetësimet, emocionet, shpresat dhe frikërat që përjetojnë të gjitha nënat”
Nëna e tij, Ahu Kamaci, tha se ndihet krenare për djalin dhe punimet e tij. Duke treguar se jeta e saj është e lidhur me krijimet artistike të djalit, aktivitetet sportive dhe veprimtaritë e ndryshme, Kamaci tha: “Edhe ne përjetojmë shqetësimet, emocionet, shpresat dhe frikërat që përjetojnë të gjitha nënat”.
Kamaci theksoi se shqetësimi më i madh i familjeve që kanë fëmijë me nevoja të veçanta është gjetja e një përgjigjeje për pyetjen: “Çfarë do të ndodhë pas meje?”, duke shtuar se pranimi i fëmijëve nga shoqëria dhe vlerësimi i tyre ashtu siç e meritojnë është ndër proceset më të vështira për familjet.
Ajo theksoi se fakti që djali i saj nuk është prekur rëndë nga autizmi dhe mbështetja e duhur e talenteve të tij kanë luajtur rol të rëndësishëm në zhvillimin e tij, duke shtuar se edhe fëmijë të tjerë me autizëm mund të kenë potencial të ngjashëm ose edhe më të madh.
Ahu tha se familjeve dhe fëmijëve duhet t’u jepet mundësia e nevojshme në këtë drejtim dhe se talentet e djalit të saj janë vërejtur që në moshë të vogël.
