Marshi i paqes me afro katër mijë vetë u nis nga Nezuku drejt Potoçarit mëngjesin e sotëm. Në mesin e pjesëmarrësve ka pjesëtarë të të gjitha gjeneratave, të cilët janë të mendimit unik se është detyrë e tyre të ecin në rrugën e përgjakshme në të cilën kaluan njerëzit e pafajshëm të Srebrenicës.
Pjesëmarrësit e Marshit të Paqes në një ecje treditore do të ecin përgjatë rrugës origjinale, pak më shumë se 100 kilometra të gjatë, të cilën shumë podrinjakë e kanë ecur në korrik të vitit 1995, me shpresën se do të arrijnë në territorin e lirë dhe kështu do të shpëtojnë veten nga agresorët.
Ndër më të rinjtë këtë vit është 15-vjeçari Meldin Avdiq nga Franca, i cili është me origjinë nga vendi ynë.
“Prindërit e mi humbën anëtarët e familjes në gjenocid dhe më thanë se është shumë e rëndësishme të mos harroj gjithçka që ka ndodhur gjatë luftës. Pas tregimeve të tyre më tërhoqi dëshira për të marrë pjesë në Marshin e Paqes, kështu që këtë vit unë jam rruga e parë”, ka deklaruar Avdiq.
Meldini do të ecë së bashku me Mehmed Hoxhiqin, i cili na tha se është shumë e rëndësishme të mos harrohen viktimat e gjenocidit të kryer në Srebrenicë.
“Shkollat vetëm tani kanë filluar të flasin dhe të mësojnë për gjithçka që ka ndodhur, dhe kjo është shumë e rëndësishme sepse brezat e rinj nuk dinë mjaftueshëm për gjenocidin e kryer në Srebrenicë,” na tha shkurt Hoxhiç.
Mes pjesëmarrësve edhe këtë vit janë ata që mbijetuan në rrugën e shpëtimit, e një prej tyre është edhe Enver Music.
Në moshën 16 vjeç e gjysmë, vullnetarisht iu bashkua Ushtrisë së RBiH-së dhe pas gjashtë ditësh e gjysmë u largua nga territori i lirë, të cilin e kaloi në pyjet përreth, duke marrë rrugën për në Nezuk.
Në një bisedë mjaft emocionuese ai na tregon se ka qenë i vdekur që nga viti 1995.
“Unë jam fjalë për fjalë i vdekuri i gjallë për ju, jetoj dhimbje dhe trishtim që është i papërshkrueshëm. Çdo moment i pjesës tjetër të jetës sime me siguri do të jetë në fotot që mbaj mend nga ajo periudhë, si një mik i pafajshëm që ishte civil, por ishte i plagosur, në pritje të një vdekjeje të rëndë.” na tregon Muzika, ndërsa na tregon një nga copëzat e gjetura në trupin e shokut të tij.
Çdo vit kujtimet e trondisin sidomos sepse në Marshimin e Paqes ai kalon lokacionet ku janë vrarë shumë nga të dashurit e tij.
“Është e vështirë për mua të marr pjesë në Marshimin e Paqes, por disi ndihem më lehtë me miqtë e mi që janë këtu me mua dhe të gjithë kaluan të njëjtën gjë”, shton ai.
Pas Nezukës, pjesëmarrësit e Marshit të Paqes ndoqën rrugën origjinale drejt Baljkovicës, Padlogut, Crni vrh, Snagovit, Lipjes, Kamenicës, Glodit, Udrçit, Gjugumit, gjegjësisht Mravincit, Kamenicës, Bulji, Jagnjići, Budak dhe në fund Potoçari. Ardhja e tyre atje pritet të hënën rreth orës 18.00.
