Lideri i Çeçenisë, Ramzan Kadyrov, publikisht dhe me zë të lartë mbështet pushtimin rus të Ukrainës, por në realitet ai e mbron në mënyrë sistematike popullsinë e tij nga mobilizimi masiv.
Duke përdorur paratë e Kremlinit për të rekrutuar mercenarë të huaj, Kadyrov në front dërgon kryesisht rivalët e tij politikë dhe kundërshtarët.
Lideri çeçen përdor autonominë e tij të veçantë brenda Federatës Ruse për t’i dëshmuar Moskës besnikërinë e tij ushtarake, ndërsa në të njëjtën kohë e mbron republikën e tij nga rekrutimi i detyruar. Duke kontrolluar shkallën e humbjeve dhe duke ia kaluar barrën e luftimeve “bashkëpunëtorëve të jashtëm”, Kadyrov e ka shndërruar luftën në një mekanizëm për forcimin e sundimit të tij autokratik në Grozny, analizon The Economist.
Pavarësisht retorikës së tij agresive që kërkon mobilizim të plotë, gjurmët e dukshme të luftës në Ukrainë pothuajse nuk ekzistojnë në kryeqytetin e Çeçenisë. Në Grozny nuk ka monumente për ushtarët vendas të vrarë në konfliktin aktual, gjë që bie në kontrast të fortë me monumentet kushtuar atyre që kanë vdekur duke luftuar për Rusinë në gjeneratat e mëparshme.
Megjithëse Kadyrov pretendon se Çeçenia ka dërguar më shumë se 70 mijë ushtarë në front, çka do të përbënte pothuajse një të dhjetën e popullsisë mashkullore të republikës, të dhënat e pavarura mbi humbjet ushtarake ruse tregojnë një realitet krejt tjetër.
Humbjet çeçene përbëjnë vetëm një pjesë shumë të vogël të humbjeve të përgjithshme të Moskës në luftime. Ky dallim i madh paraqitet si rezultat i drejtpërdrejtë i kalkulimeve politike të Kadyrovit dhe ndikimit të tij të madh në Kremlin.
Ushtria “boshe” dhe luftëtarët e PR-it
Formacioni kryesor ushtarak i rajonit, njësia speciale “Akhmat”, funksionon më shumë si një aparat propagandistik dhe i marrëdhënieve me publikun sesa si një forcë e mirëfilltë në vijën e parë të frontit.
Komentuesit ushtarakë rusë shpesh i përqeshin pjesëtarët e saj si “luftëtarë të TikTok-ut”, pasi ata shpesh filmohen duke vepruar në distancë të sigurt prapa vijave të frontit.
“Duket sikur marrin pjesë, por u është urdhëruar të mos e teprojnë dhe të kujdesen për veten”, thotë një burim i afërt me udhëheqjen çeçene.
Për më tepër, përbërja etnike e këtyre njësive tregon varësinë nga personeli i ardhur nga jashtë. Rreth tre të katërtat e pjesëtarëve të “Akhmat” në fakt nuk janë çeçenë, por rekrutë të paguar përmes subvencioneve të konsiderueshme federale që Moska ia transferon Groznyt.
Ky mekanizëm financiar i mundëson Kadyrovit të përmbushë kuotat pa i shpenzuar forcat e tij besnike.
Spastrime politike dhe shantazh
Megjithëse mobilizimi i përgjithshëm është frenuar, lufta shërben si një mjet i fuqishëm për represionin e brendshëm. Kadyrov akuzohet se e përdor sistematikisht dërgimin në front për eliminimin e kundërshtarëve të brendshëm dhe margjinalizimin e grupeve të padëshiruara brenda republikës.
Kundërshtarët politikë, të afërmit e disidentëve, personat e përfshirë në krime të vogla dhe pjesëtarët e pakicave seksuale përballen me mobilizim të detyruar.
Komandantët lokalë të policisë kanë kuota strikte, sipas të cilave çdo muaj duhet të detyrojnë dhjetëra persona të nënshkruajnë kontrata me Ministrinë ruse të Mbrojtjes.
Ata që përpiqen t’i shmangen këtij mobilizimi “ndëshkues” përballen me zhvatje, ndërsa ryshfeti për të shpëtuar nga fronti arrin deri në 6 mijë dollarë.
Edhe figura të rangut të lartë, të dyshuara për mungesë besnikërie, “neutralizohen” duke u dërguar në detyra ushtarake, duke i larguar kështu nga zhvillimet politike të brendshme.
Traumat e luftës si mjet për besnikëri
Një pjesë e madhe e popullsisë çeçene ka një kundërshtim të thellë ndaj luftës për interesat e Moskës. Banorët ende kanë kujtime të gjalla nga bombardimet brutale dhe krimet e kryera nga forcat ruse gjatë dy luftërave çeçene ndërmjet viteve 1994 dhe 2009.
“Çfarëdo interesash që Moska të ketë në Ukrainë, ne jemi shumë larg tyre”, deklaroi një çeçen i njohur me lidhje me qeverinë.
Kadyrov e shfrytëzon këtë traumë brezash për ta pozicionuar veten si mbrojtësi kryesor i popullit çeçen. Duke e mbajtur mobilizimin larg qytetarëve të tij, ai forcon imazhin paternalist, ndërsa fsheh një regjim që mbahet në këmbë nga paratë ruse dhe represioni i pamëshirshëm.
Publikisht, Kadyrov vazhdon të shfaqë bindje të pakushtëzuar ndaj Kremlinit.
“Jemi të gatshëm të avancojmë në çdo drejtim që përcakton komandanti suprem… forcat tona speciale digjen nga dëshira për të zbatuar urdhrat më kompleksë”, deklaroi ai së fundmi.
Megjithatë, pas këtij qëndrimi agresiv, angazhimi i Çeçenisë në Ukrainë mbetet një shfaqje e kalkuluar me kujdes.
Për Kadyrovin, lufta është shndërruar në një instrument për sigurimin e fondeve federale, eliminimin e rivalëve dhe forcimin e pushtetit të tij në Kaukazin e Veriut.
