Shumica e anëtarëve meshkuj të familjes Ibrahimović nga Podrinja u vranë në gjenocidin në Srebrenicë, ndërsa pas tyre mbetën vetëm disa pasardhës, të cilët sot ruajnë kujtimin për më të dashurit e tyre dhe dëshmojnë për të vërtetën.
Mes tyre është edhe 17-vjeçari Nesib Ibrahimović, nipi i Nesibit të vrarë, i cili sot mban emrin e gjyshit dhe së bashku me babanë e tij, Nermin, merr pjesë në Marshin e Paqes.
Mijëra njerëz nga pothuajse të gjitha anët e botës u nisën këtë mëngjes nga Nezuku drejt Potoçarit. Në kuadër të Marshit të Paqes, ata do të përshkojnë një rrugë prej rreth 100 kilometrash. Mes tyre janë edhe familjarë të banorëve të Podrinjës, të ekzekutuar në mënyrë mizore, të cilët në verën e vitit 1995 nuk arritën të mbërrinin në territorin e lirë.
Një nga familjet më të mëdha të Podrinjës në kohën e shkatërrimeve të agresionit ishte edhe familja Ibrahimović. Gati 80 për qind e linjës mashkullore të kësaj familjeje u vra në mënyrën më mizore. Në territorin që atëherë kontrollohej nga pjesëtarët e Armatës së Republikës së Bosnjë e Hercegovinës nuk arriti të dilte Nesib Ibrahimović, i cili pas vetes la djalin Nermin.
Ekipi i portalit Klix.ba e takoi Nerminin në Nezuk, ndërsa ai po përgatitej për herë të parë të merrte pjesë në Marshin e Paqes. Siç thotë ai, arsyet objektive, si dhe qëndrimi në Norvegji ku jeton, nuk ia kishin mundësuar më herët të nisej në rrugën e shpëtimit, përkatësisht të vdekjes.
“Vendosa ta provoj këtë rrugë, sepse njeriu hyn në vite dhe kurrë nuk dihet nëse do ta presim vitin tjetër. Është shumë emocionale dhe e vështirë, sepse njeriu mendon se po shkel në tokën ku kanë ecur më të dashurit e tij, ndërsa disa ndoshta pikërisht aty kanë marrë frymën e fundit. Në kohën e rënies së Srebrenicës isha 13 vjeç. Tre vjet më herët kishim arritur të dilnim në Graçanicë, ndërsa babai, xhaxhai, daja dhe shumica e meshkujve më të moshuar të familjes mbetën në Srebrenicë”, rrëfen Nermin.
Babain e tij, Nesibin, agresorët e ekzekutuan në Potoçari, ndërsa xhaxhai, daja dhe anëtarët e tjerë meshkuj të familjes u vranë në prita në rrugën që atëherë njihej si rruga e shpëtimit, përkatësisht e vdekjes.
“Xhaxhai ishte ndër të parët që u gjet, ndërsa nga babai gjetëm vetëm pjesë shumë të vogla në Potoçari. E varrosëm para tre vitesh, ndërsa kemi disa dëshmitarë dhe dyshime se është therur. Daja, i cili u la i vdekur kah fundi i rrugës, nuk është gjetur kurrë. Kjo është një fatkeqësi tragjike për të gjithë familjen. Por njeriu vazhdon të jetojë. Nuk jemi të vetmit, sepse e gjithë Bosnjë e Hercegovina është një varrezë e madhe masive”, thotë Nermin.
Agresioni ndaj Bosnjë e Hercegovinës, veçanërisht gjenocidi i kryer në Srebrenicë, shumicës së banorëve të Podrinjës ua ndryshoi rrjedhën e jetës, ndërsa bashkëbiseduesi ynë është dëshmi e gjallë e kësaj.
“Të gjithë ne jetojmë një jetë të dyfishtë. Çdo Bajram, Vit i Ri, 1 Maji… sjellin me vete edhe gëzim, edhe pikëllim. Lumturi të plotë nuk ka, sepse djali im kurrë nuk e ka njohur babain tim. Kur unë përfundova shkollën e mesme, isha pa baba, ndërsa ai nuk pa as momentet e tjera të rëndësishme në jetën time. Këto janë trauma ndërbreznore, të shkaktuara nga tragjedi që nuk mund të përshkruhen. Ne e jetojmë këtë, ndërsa si është kjo, më së miri e dinë nënat tona”, thekson Nermin.
Në vitet pas agresionit, Nerminit i lindi një djalë, të cilit ia vuri emrin e babait të ndjerë, Nesib. Pikërisht sot, ky 17-vjeçar është një nga pasardhësit e familjes Ibrahimović, i cili me zë të lartë e përcjell rrëfimin për Srebrenicën dhe ngjarjet e luftës. Pjesëmarrja e këtij viti në Marshin e Paqes është e treta për të, ndërsa siç thotë, hera e parë ishte më e vështira.
“Çdo vit kthehem këtu sepse, si të them, është bukur të shohësh nga vjen. Herën e parë nuk doja të vija dhe etapa e parë ishte më e vështira për mua. Megjithatë, me kalimin e kohës gjithçka bëhet më e lehtë. Thjesht, emocionet më marrin me vete dhe ec vetë, pa menduar fare se si i kam këmbët apo sa e vështirë është. Shpirti më udhëheq në këtë rrugë”, thotë Nesib.
Në Norvegji, ku jeton me prindërit, ai përpiqet ta ruajë kulturën dhe identitetin që bart nga rrënjët e tij.
“Thjesht, nuk duam të harrojmë kush jemi dhe çfarë jemi, e sidomos jo ata që dhanë jetën e tyre që ne të jemi aty ku jemi dhe në fakt ata që jemi”, përfundon Nesib.
Ndërsa mijëra pjesëmarrës vazhdojnë rrugën drejt Potoçarit, mes tyre ecin edhe Ibrahimovićët, tri dekada pas gjenocidit, me të njëjtën dhimbje, por edhe me të njëjtën vendosmëri që kujtimin për më të dashurit e tyre të mos ia lënë harresës.
Për Nerminin, kjo rrugë përfaqëson përballjen me fatin e babait të tij, ndërsa për djalin e tij, Nesibin, është një zotim se të vërtetën për Srebrenicën do ta përcjellë te brezat që vijnë.
Hapat e tyre sot nuk janë vetëm kujtim për anëtarët e vrarë të familjes, por edhe një mesazh se viktimat e gjenocidit nuk do të harrohen kurrë dhe se e vërteta për atë që ndodhi në korrik të vitit 1995 do të vazhdojë të jetojë përmes atyre që mbajnë emrat, kujtimet dhe trashëgiminë e tyre.
