Qarqe të inteligjencës dhe akademike kineze dyshojnë se Izraeli qëndronte pas krizës së fundit masive të migrantëve në enklavën spanjolle të Ceutës.
Sipas raporteve nga Pekini, shërbimi izraelit i inteligjencës Mossad ka shfrytëzuar marrëdhëniet e tij të ngushta me Marokun për të nisur një operacion të luftës hibride kundër Spanjës, si hakmarrje për qëndrimin zyrtar të Madridit ndaj konfliktit në Gaza, transmeton gazeta spanjolle El Mundo.
Raportet që qarkullojnë në Pekin sugjerojnë se fluksi i papritur i migrantëve drejt kufirit spanjoll ishte një operacion i llogaritur me kujdes i luftës hibride, i drejtuar nga Mossadi dhe i ndërmjetësuar nga Maroku, me synimin për të destabilizuar qeverinë spanjolle.
Ky vlerësim strategjik i lidh drejtpërdrejt trazirat migratore me përkeqësimin e shpejtë të marrëdhënieve diplomatike mes Madridit dhe Tel Avivit. Kujtojmë se Spanja u përball me reagime të ashpra nga Izraeli pas kritikave të forta ndaj operacioneve ushtarake në Gaza dhe njohjes zyrtare të shtetit palestinez.
Nadia Helmy, politologe egjiptiane e specializuar në marrëdhëniet kinezo-izraelite, theksoi se analistët e sigurisë në Pekin i shohin ngjarjet në Ceutë si një fushatë të qëllimshme presioni kundër administratës së kryeministrit spanjoll Pedro Sánchez.
“Qendrat kineze të analizës së inteligjencës kanë ndjekur në detaje përshkallëzimin e tensioneve diplomatike dhe politike mes Spanjës dhe Izraelit”, deklaroi Helmy.
“Nga kjo perspektivë, përkeqësimi i marrëdhënieve dypalëshe mund ta ketë motivuar Mossadin të përfshihet në krizën e migrantëve mes Marokut dhe Spanjës, duke e përkeqësuar më tej situatën dhe duke infiltruar agjentë për të nxitur pakënaqësi dhe kaos mes popullsisë marokene.”
Akuzat përhapen edhe jashtë Kinës
Teoria për përfshirjen e Izraelit është bërë temë aktive diskutimi mes diplomatëve dhe analistëve politikë pranë udhëheqjes kineze. Këto qarqe vazhdimisht ngrenë pikëpyetje rreth kohës së valës së migrantëve dhe lidhjes së saj me ndryshimin e politikës së Madridit ndaj Lindjes së Mesme.
“Që nga normalizimi i marrëdhënieve në vitin 2020, Maroku dhe Izraeli janë bërë aleatë dhe kanë forcuar ndjeshëm bashkëpunimin në fushën e mbrojtjes dhe inteligjencës”, deklaroi një diplomat i njohur me situatën.
Akuzat ndaj shërbimit izraelit të inteligjencës nuk vijnë vetëm nga qarqet akademike dhe të inteligjencës kineze.
Presidenti i Kolumbisë, Gustavo Petro, kohët e fundit akuzoi publikisht kryeministrin izraelit Benjamin Netanyahu se kishte krijuar valën e migrantëve në Ceutë.
Petro pretendoi se Netanyahu kishte financuar lëvizjen e migrantëve drejt Spanjës dhe akuzoi autoritetet zyrtare në Rabat se ishin vënë në shërbim të planeve gjeopolitike izraelite, si formë hakmarrjeje ndaj qeverive që kritikojnë operacionet ushtarake të Izraelit në Lindjen e Mesme.
Megjithëse vlerësimet e brendshme të inteligjencës në Pekin fokusohen te lufta hibride, mediat shtetërore kineze kanë ruajtur një qasje tërësisht evropiane në raportimet e tyre.
Media si CGTN dhe Xinhua kanë vënë në pah dislokimin e ushtrisë spanjolle dhe mangësitë strukturore të politikës së migracionit të Bashkimit Evropian pas vitit 2015.
Në të njëjtën kohë, përdoruesit e rrjeteve sociale në Kinë kanë shprehur habi të madhe për lehtësinë me të cilën u depërtua kufiri spanjoll, duke reflektuar fokusin e rreptë të Pekinit mbi sigurinë kombëtare dhe kontrollin e kufijve.
Përtej pasojave të drejtpërdrejta politike, Pekini e vështron krizën në Ceutë edhe nga një perspektivë më e gjerë gjeostrategjike.
Mesdheu Perëndimor përbën një pikë kyçe ku kryqëzohen rrugët detare, infrastruktura portuale dhe furnizimet energjetike, të cilat kanë rëndësi jetike për zgjerimin ekonomik të Kinës.
Maroku aktualisht është një nga partnerët strategjikë më të rëndësishëm të Kinës në Afrikë. Rabati dhe Pekini po zgjerojnë me shpejtësi lidhjet ekonomike, duke e pozicionuar Marokun si një platformë industriale për furnizimin e tregjeve perëndimore duke anashkaluar barrierat tregtare.
Kompanitë shtetërore kineze kanë investuar shuma të mëdha në hekurudhat, energjinë dhe infrastrukturën portuale të Marokut, veçanërisht në portin Tanger Med, i cili shërben si një nga qendrat kryesore logjistike për zinxhirët globalë të furnizimit të Kinës.
