Freeman Johnson, veteran 106-vjeçar i marinës amerikane nga Massachusetts, sot është i mbijetuari më i moshuar i gjallë i sulmit në Attack on Pearl Harbor dhe vazhdon të flasë rregullisht për këtë ngjarje.
Johnson më 7 dhjetor 1941 shërbente në anijen luftarake USS St. Louis, ku punonte në riparimin e njërit prej kaldajave të anijes, thellë poshtë kuvertës.
Për këtë arsye ai nuk e pa sulmin japonez dhe as nuk dëgjoi të shtënat e bashkëluftëtarëve të tij. Në kuvertë doli vetëm pasi anija kishte shmangur nëndetëset dhe kishte dalë në det të hapur. Duke kujtuar atë ditë, ai tha:
“Ndërsa gjithë ajo rrëmujë po ndodhte lart në kuvertë, unë isha brenda kazanit me avull. Nuk mund të shihja asgjë, absolutisht asgjë.”
Johnson thotë se në atë kohë nuk dinte shumë për përmasat e sulmit, sepse si marinar i zakonshëm nuk kishte qasje në informacion. Nxënësve në shkolla, të cilët shpesh e pyesin nëse kishte frikë, ai u përgjigjet:
“Nuk ke kohë të kesh frikë. Je shumë i zënë për të pasur frikë.”
Pas vdekjes së veteranit Ira “Ike” Schab në dhjetor, Johnson u bë i mbijetuari më i moshuar i Pearl Harborit. Sot kanë mbetur vetëm edhe 11 të mbijetuar, ndërsa në sulm humbën jetën më shumë se 2.400 ushtarë amerikanë.
Gjatë luftës ai shërbeu edhe në anijen USS Iowa, nga ku ndoqi përfundimin e Luftë së dytë botërore.
Ai kujtoi edhe misionin e vitit 1943, kur kjo anije transportoi presidentin Franklin D. Roosevelt drejt Konferencën e Tehranit.
Më 2 shtator 1945, nga Gjiri i Tokios ai ndoqi ceremoninë e dorëzimit të Japonisë në anijen USS Missouri.
“Gjithçka kishte përfunduar. Ishte fundi i luftës. Disa prej nesh u mblodhëm – lufta mbaroi. Po kthehemi në shtëpi”, tha ai.
Edhe pse pjesën më të madhe të jetës e kaloi larg vëmendjes publike, vitet e fundit ai është bërë simbol i kujtesës së Pearl Harborit. Së bashku me vajzën e tij Diane, ai merr pjesë rregullisht në përkujtimet e 7 dhjetorit, ndërsa ajo thotë se babai i saj ndien përgjegjësi që t’ua përcjellë brezave të rinj historinë e sulmit.
Megjithatë, Johnson thotë se Pearl Harborin nuk e konsideron momentin më të rëndësishëm të jetës së tij, por martesën me bashkëshorten e ndjerë Ruth dhe jetën familjare pas luftës.
