Srebrenica në korrik 1995: Çfarë mund të bënte Rob Zomer?

Rob Zomer, ish-anëtar i Batalionit Holandez të Forcës së Paqes të OKB-së

Rob Zomer është një ish-anëtar i Batalionit Holandez, në njësitë e paqeruajtësve të Kombeve të Bashkuara të cilat, 20 vjet më parë, ishin për të mbrojtur enklavën e Srebrenicës para sulmit të forcave ushtarake të Republikës së atëhershme serbe. Ai ishte atëherë 26 vjeç. Tani, dy dekada më vonë, ai jeton në afërsi të Srebrenicës. Duke u përpjekur për t’iu kundërvënë të këqijave që mundohesha atë dhe për të gjetur një lloj paqe të mendjes vetëm në zonën ku ka ndodhur dhe pse sot ndjen keqardhje të thellë. Për ekipin televiziv të Asiociated Press ai foli për të.

Në vend të rrafshit holandez, në valët e kodrave rreth Srebrenicës. Në vend të një apartamenti apo shtëpie të rehatshme në një mjedis urban, shtëpia që ndërtoi me duart e veta. Ditën kujdesen për një kope të vogël dhish dhe kositje.

Duke jetuar kështu, Rob Zomer përpiqet  që kujtimet rënda të ditëve kur ai dhe anëtarët e tjerë të bataljanit  holandez, ishin të detyruar për të dëshmuar krimin më të madh në Evropë pas Luftës së Dytë Botërore.

“Njerëzit sot janë duke thënë se ne nuk kemi bërë asgjë. Dhe kur ju të dëgjoni për 20 vjet, me sensin e tyre të fajit që ju dëgjoni, kjo ajo sjell juve në çmenduri.”

Jo Rob Zomer, as shumica e ish-pjesëtarëve të tjerë të batalionit holandez, nuk ndihmon faktin se shumë shpesh thekson – që njësitë e pakta e paqeruajtësve të Kombeve të Bashkuara, me një mandat të kufizuar dhe pa asnjë përkrahje, ajo nuk mund të bënte asgjë për të ndaluar  forcat e Armatës së Republikës Serbe e cila është komanduar nga krimineli i luftës gjenerali Ratko Mlladiç.

“Ju duhet të kuptoni se për çfarë ju me të vërtetë nuk  ju pëlqen se Kombet e Bashkuara kanë arsye serioze. Kombet e Bashkuara nuk u kujdesën  për njerëzit në Bosnjë, as për mua dhe kolegët e mi.”

Rob Zomer, si dhe kolegët e tij nga Batalioni i Vogël  holandez,  dobët i armatosur,  vuan nga sindroma post-traumatike. I vetmi që vendosi për një kthim të përhershëm në një vend ku jeta e tij në vitet pas gjenocidit të Srebrenicës filloi në një mënyrë krejtësisht të ndryshme. Pamjet që shpesh rrokullisen dhe nisja në bazën e batalionit holandez janë pjesë e trajtimit që ai vetë pretendon të jetë.

Dhe çfarëdo që të ndodhë, edhe nëse ajo ndonjëherë dhe disi kujtimet zbehen, Rob Zomer nuk do të jetë në gjendje për të harruar një fëmijë me  duart e tij e ka varrosur. E mori nga dora e nënës, e mori atë në spitalin e Batalionit Holandez, por ishte tepër vonë. Mjekët nuk mund ta mbanin gjallë.

“Ajo që ne vetëm mund të shpresojmë se nëna dhe foshnja për të dëgjuar, e di, besoj se është pak trupi se e kemi varrosur me shumë respekt.

Unë kam bërë atë me shumë respekt, me shumë dhembshuri. Unë shpresoj se nëna tani në qoftë se dëgjon fjalët e mia , duke e ditur se e bëra me shumë respekt “.

Vite më vonë,  u gjetën eshtrat e foshnjës së saj dhe i varrosën në Potocari.

Rob Zomer thotë se përpjekja për të shpëtuar jetën e fëmijës dhe të varrimit që u është bërë me respekt, për fat të keq, në korrik të vitit 1995 në Srebrenicë  kjo ishte krejtë çka mund të bëjsha./Gazetaere

 

Kategoritë
LajmeLajmet KryesoreRajoni

Të ngjajshmet