Preferenca jonë është diplomacia pa parakushte

Shkruan: Mevlüt Çavuşoğlu

Mesdheu ka qenë gjithmonë djepi i civilizimit, si dhe një pellg i ndërveprimit të vazhdueshëm kulturor dhe ekonomik. Në këtë gjeografi e kaluara, e tashmja dhe e ardhmja jonë janë të ndërthurura në mënyrë të pazgjidhshme. Turqia dhe Greqia kanë pasur gjithmonë vetëm dy zgjedhje: bllokojnë brirët në një mënyrë që na dëmton të dyve ose gjejnë një formulë “win-win” për të përcaktuar një mënyrë të dobisë reciproke përpara.

Logjika e “fqinjit të përhershëm” natyrisht përfshin respekt të ndërsjellë për të drejtat e njëri-tjetrit. Fatkeqësisht, kjo nuk duket se është rasti për ate që ne përjetojmë në Turqi këto ditë. Një respekt i tillë reciprok duhet të shfaqet në kuptimin e detyrimit si pasqyrim për të zgjidhur të gjitha çështjet në pritje ose konfliktet e pazgjidhura përmes mjeteve paqësore dhe dialogut. Në një frymë të tillë, fqinjët nuk kërkojnë përshkallëzim, por kërkojnë diplomaci dhe dialog të drejtpërdrejtë me mirëbesim dhe me një qëllim për zgjidhjen e mirëfilltë të mosmarrëveshjeve.

Kohët e fundit, qeveritë si ajo e Francës kanë shfaqur një dëshirë të keqe për të kaluarën e tyre kolonialiste. A e harruam me të vërtetë kaq shpejt që periudha koloniale nuk solli asgjë përveç dhimbjes dhe vuajtjes së madhe për kaq shumë popuj? Modeli i sjelljes së pranuar të mjeshtrave metropolitanë që imponojnë vullnetin e tyre në periferi ka mbaruar. Presidenti ynë po avokon se “bota është më e madhe se pesë” për të kërkuar një rend ndërkombëtar më të drejtë. Ne e përcaktojmë politikën tonë të jashtme si ndërmarrëse dhe humanitare për të nënvizuar vlerat që duam të mbizotërojmë dhe palodhshmërinë dhe kreativitetin tonë në ndjekjen e tyre, të gjitha në shërbim të deklarates të “paqes në shtëpi, paqes në botë” të formuluar nga Mustafa Kemal Ataturk, i cili u emërua për Çmimin Nobel për Paqe nga Eleftherios Venizelos. Kjo është arsyeja pse ne nënvizojmë respektin e ndërsjellë dhe zgjidhjet e paanshme të problemeve.

Kjo është arsyeja pse Turqia mbështet iniciativën e NATO-s drejt dekonfliktit dhe iniciativën e Gjermanisë për uljën e tensioneve, me qëllimin përfundimtar të ringjalljes së mekanizmave dypalëshe të vendosur tashmë midis Turqisë dhe Greqisë. Shpresojmë që Athina të kuptojë se këto janë dy gjëra të ndryshme. Turqia e respekton Greqinë mjaftueshëm sa të mos dëshirojë të negociojë dhe të pajtohet me palët e tjera mbi çështjet që duhet të zgjidhen drejtpërdrejt midis dy fqinjëve.

Objektivat tona themelore në Mesdheun Lindor janë të qarta: caktimi i drejtë dhe i paanshem i kufijve detarë; mbrojtja e të drejtave tona të shelfit kontinental ndaj pretendimeve maksimaliste dhe të tepërta të kufirit detar; mbrojtja e të drejtave të barabarta të Qipriotëve Turq mbi burimet në det të hapur të ishullit përmes krijimit të mekanizmit të barabartë të ndarjes së të ardhurave; krijimi i mekanizmave të mirëfilltë, gjithëpërfshirës,​​të drejtë dhe të barabartë të bashkëpunimit energjetik në det të hapur me pjesëmarrjen e të gjitha palëve, duke përfshirë Qipriotët Turq (propozimet për këtë qëllim janë akoma në tryezë) në Mesdheun Lindor.

Një varg pretendimesh maksimaliste nuk mund t’i imponohen Turqisë përmes BE, e cila nuk ka kompetencë mbi caktimin e kufirit detar. Ju nuk mund të prisni hyrjen e Turqisë në det të hapur dhe në zonat e saj detare duke pretenduar 40,000 kilometra katrorë të shelfit kontinental për një ishull të vogël si Meis ose Kastellorizo ​​që është vetëm 2 kilometra larg nga Turqia dhe 580 km nga steri Grek . Asnjë ligj, as logjikë, as një ndjenjë themelore e drejtësisë nuk do të lejonte një argument të kundërt. Për më tepër, përpjekjet për përjashtimin e një vendi si Turqia – me vijën bregdetare më të gjatë përkatëse në rajon, një popullsi në rritje, kapacitet prodhues dhe kërkesë në rritje të energjisë – nga pasuritë e fqinjesise së saj nuk janë gjithashtu reale. Siç kemi thënë disa herë – kjo nuk do të ndodhë.

Prandaj Turqia natyrisht do të jetë e vendosur në mos lejimin e përpjekjeve për të dëmtuar interesat e saj themelore. Ne mbajmë një prani detare në rajon jo për qëllime sulmuese, por për vetëmbrojtje kundër ndërhyrjes në aktivitetet tona kërkimore sizmike brenda shelfit tonë kontinental (që u deklarua në përputhje me ligjin ndërkombëtar që në 16 vjet më parë, ne ate menyre!). Dialogu dhe negociatat janë me të vërtetë mjeti i parë dhe më kryesorja në të drejtën ndërkombëtare për të adresuar çështjet e kufirit detar. Kështu që ne presim që Greqia të ringjallë të gjitha kanalet e dialogut me Turqinë pa asnjë parakusht. Parakushtet krijojnë kundër-parakushte (më besoni, ne mund të dalim me disa nga tonat) dhe kështu nuk kemi një mënyrë te mirë për të kërkuar bisedime midis dy fqinjëve.

Çdo krizë mund të krijojë një mundësi dhe ne duhet ta shfrytëzojmë atë për të ecur përpara në mënyrë paqësore. Është e qartë se çdo proces negociimi duhet të përfshijë një ushtrim të dhënies dhe marrjes. Opcioni tjeter është pastrimi i problemeve nën qilim dhe shpresimi se ato zhduken ose dikush tjetër i zgjidh ato për ju. Sidoqoftë, problemet priren të bëhen gjithnjë e më të ndërlikuara me kalimin e kohës, e lëre më të zhduken vetë. Ne kemi nevojë për një udhëheqje të fortë, efektive dhe racionale në mënyrë që t’u japim paqen dhe sigurinë brezave të ardhshme. Kjo ekziston në anën turke. Ajo që ne bëjmë sot do të përcaktojë jo vetëm sot, por edhe nesër dhe ju e dini shumë mirë se Turqia mund të shkojë në cilën mënyrë që Greqia zgjedh. Zgjedhja në fakt nuk është ajo e Turqisë, as e Francës dhe as e askujt tjetër për këtë çështje, por e udhëheqësve dhe popullit të nderuar të Greqisë.

Mevlut Çavushoglu është ministri i punëve të jashtme të Turqisë.


Vërejtje: Qëndrimet e autorëve nga kjo rubrikë, nuk domethënë që përfaqësojnë në mënyrë automatike edhe qëndrimet e redaksisë. Megjithatë, njohja e këtyre qëndrimeve është në interes të lexuesve, prandaj edhe publikimi i tyre. Për rrjedhojë autorët mbajnë përgjegjësi të plotë për sa u përket qëndrimeve rreth çështjeve të shtjelluara në fjalë.

Kategoritë
OPINIONEOpinione - Ballina

Të ngjajshmet